Het is even wat stiller geweest aan het front. We moesten even weer ons plekje vinden hier in Nederland, in het leven van alledag. Inmiddels beginnen we weer te wennen. De jongens zijn een week naar school geweest, ik (David) heb weer een week gewerkt en ook Mattanja heeft haar werk weer gehad.

Net zat ik onze foto’s van Nieuw-Zeeland nog eens te bekijken. We hebben dik 400 foto’s gemaakt. Het leek me niet zo handig om die aan iedereen te laten zien, dat kost zoveel tijd enzo. Dus ik heb maar even een selectie gemaakt.

Tree bigger than me!

Tijdens het uitzoeken, viel het me op dat we veel bomen hebben gefotografeerd. We lijken wel tree huggers, haha! Kumbayaaaaahahaaha, mmmmmmm. Ok, maar goed, we hebben in Nieuw-Zeeland ook heel veel bomen gezien. Vooral ook hele dikke bomen, zoals de Kauri bomen.

Maar in Tauranga en Rotorua  zagen we weer andere bomen. Ook in Auckland hadden ze (voor ons in elk geval) bijzondere bomen. We zijn met de ferry naar Devonport gevaren, en daar zagen we deze bomen:

De bomen hadden ook hele lange takken, zoals je hieronder kan zien. Fantastisch he? Ja, we hebben echt enorm genoten van de natuur in het prachtige Nieuw-Zeeland.

Takken met wortels

Vandaag begon het “normale” leven weer.

Pfff, ik heb er de kracht niet voor....

De kinderen gingen naar school en moesten dus gebracht en gehaald worden en ik (David) moest weer aan het werk. “Gelukkig” moest ik mijn Mini wegbrengen en ophalen voor een onderhoudsbeurt, dus mijn werkdag was iets korter, maar ik kan je zeggen, dat het allemaal niet meeviel. Toch merkten we wel dat het goed was dat het leven z’n normale loop weer neemt. Je bent dan minder gericht op de dingen van de afgelopen tijd.

Natuurlijk vroegen veel mensen, zowel bij de jongens op school als op mijn werk, hoe het geweest was en hoe het nu ging. Veel mensen waren ook benieuwd of we al meer wisten over wat we gaan doen.

Het antwoord op die vraag is een beetje lastig, maar misschien ook wel weer niet. In Nieuw-Zeeland hebben we gezien en gemerkt dat we er heel erg graag willen gaan wonen. In die zin heeft het dus de ideeën en gevoelens die we er hier in Nederland al over hadden wel bevestigd. Maar de vraag die we nu voor onszelf moeten/willen beantwoorden, is of we de consequenties die een eventuele emigratie heeft, wel willen dragen.

De knoop is dus nog niet definitief doorgehakt, maar je zou kunnen zeggen dat er wel aan gezaagd wordt. Nu gaan we eerst alle belevenissen, gevoelens, gedachten etc. maar laten bezinken, en als het stof is gaan liggen, kijken hoe we daaruit komen.

In de tussentijd blijven we wel schrijven, om verhalen te vertellen die nog bij ons opkomen, en nog wat foto’s te laten zien, dus…

Stay tuned!

Inmiddels zijn we 2 dagen terug in Nederland. Bij aankomst op Schiphol stonden onze jongens ons op te wachten. Het was heerlijk om ze weer te zien. We hebben even lekker geknuffeld en ervan genoten om de jongens weer vast te kunnen houden. Natuurlijk waren opa en oma er ook, en Cindy was zo lief geweest ook mee te komen, zodat we genoeg zitplaatsen hadden weer terug naar huis.

Ik (David) zat op de terugweg bij papa en mama in de auto met Timo en Joran. Ze vertelden honderduit over wat ze allemaal hadden gedaan. Er waren zoveel verhalen te vertellen, dat ze door elkaar heen praatten om maar vooral alles te vertellen. Ik moest ze echt als een schoolmeester aangeven wie er aan de beurt was, omdat het anders echt niet te volgen was. Thuis aangekomen, ging het natuurlijk door. Er was ook van alles om te laten zien.

Papa en mama bleven gezellig pizza eten en ondertussen hebben we met z’n allen gekeken naar de filmpjes die we tijdens de reis hebben gemaakt. Na het eten gingen papa en mama weg, en de jongens naar bed. Zo, en toen zakten we op de bank in elkaar. Wat waren we moe! Ook wel logisch natuurlijk, want je gaat 12 tijdzones verder en mist ongeveer anderhalve nacht slaap.

En nu wil ik even reclame maken voor onze producten. We hebben namelijk nauwelijks een jetlag!! Het is echt ongelofelijk! Tijdens de reis hebben we Winrgy genomen, een energydrink op natuurlijke basis. Daarnaast hebben we sportpillen genomen: Sure2Endure. Deze pillen voegen zuurstof toe aan je bloed. Door deze spullen waren we “alleen maar” moe. Echt fantastisch! Wil je meer weten, kijk dan even op onze site www.boostyourlife.nl.

Inmiddels zijn we 2 dagen verder, en gaat het beter. We zijn nog wel moe, maar dat komt vooral ook doordat je zo ineens weer in het volle gezinsleven stapt. Moe van de indrukken in NZ en de lange reis, “moet je weer” in je gezin stappen, en voor de jongens zorgen. Die moeten er ook weer aan wennen dat we er zijn, en dus is het extra intensief.

Dus…. zoistnu!

Yeah!!! This is my first post written on my own pc, which means that we’re HOME!!!

Nou ja, eigenlijk ben ik niet zo enthousiast, want ik was liever in Nieuw-Zeeland gebleven. Toch is het natuurlijk heerlijk om weer in je eigen huis te zijn, en je kinderen weer te zien. Maar wat is het hier koud, brrr.

Wij gaan zo slapen, later meer verhalen over de thuis reis, de thuis komst en andere benodigdheden. Bye!

Hier in Auckland zijn wij onze laatste dag op Kiwi-bodem ingegaan. Vanochtend lekker rustig wakker geworden, en relaxed ingepakt (nou ja, Mattanja dan, ik heb het ontbijtnieuws gekeken, rollen goed verdeeld zeg ik).

Daarna heeeeeerlijk naar de Starbucks, mmmm, hadden we dat maar dichter bij kantoor, elke dag naar Schiphol voor een goeie cappuchino is wel erg overdreven. Terwijl we in de Starbucks zaten, kwam er een optocht voorbij van afgestudeerden van de AUT University hier in Auckland. Voorafgegaan door een fanfare van bagpipes (waar was jij Rien?), allemaal studenten en professoren in vol ornaat (afstudeerjurken en hoedjes dan dus). Echt heel leuk om mee te maken.

Vandaag gaan we nog een beetje rondlopen hier in Auckland. Vanavond om 23.45 (lokale tijd, 12:45 op donderdag bij jullie in Nederland) gaan we de lucht in, en dat niet op de Al Quaeda manier, haha.

Dit is onze laatste weblog hier vanuit het mooie Kiwiland, waar wij wel een beetje ons hart zijn verloren. Het is hier fantastisch! Wat de toekomst brengen zal, daarvan houden we jullie op deze weblog op de hoogte, en natuurlijk in persoon. Als we terug zijn in Nederland, zullen we ook nog wat foto’s en andere verhaaltjes over onze tijd hier schrijven, dus hou de weblog in de gaten. More will follow!

Voor nu willen we iedereen bedanken voor de interesse. We kunnen hier de statistieken zien, en we zijn echt verrast geweest door het grote aantal bezoeken dat we dagelijks hadden. Van veel mensen hoorden we dat ze dagelijks even keken voor een update. Thanks people!  Iedereen ook bedankt voor de reacties hier op de weblog, en in Hyves en Facebook. Erg leuk, en… wordt vervolgd!!!

Vannacht zijn we lekgeprikt door de muggen, maar wel weer iets meer uitgerust. Vanochtend zijn we weer op weg gegaan door de stad. Ons eerste bezoek brachten we aan de Starbucks, op speciaal verzoek van mij, David. Ik ben een verschrikkelijke Starbucks fan en ook dit bezoek heeft mij niet teleurgesteld!

Na een heerlijke koffie/vruchtensap zijn we de Sky Tower, de hoogste toren van het Zuidelijk Halfrond ingegaan. Dat was echt superrrrrrr!!!!!! Mattanja had wel last van haar hoogtevrees, maar was heel dapper (moest ik van haar schrijven, haha). Het uitzicht was geweldig, en we konden dus goed de omgeving in ons op nemen.

Na de Sky Tower zijn we met de ferry naar Devonport gevaren, een suburb op een schiereiland tegenover de innercity. Hier hebben we even rondgelopen en iets gegeten. Nu zitten we even te internetten, en straks gaan we naar het IMAX theater, Madagascar2 kijken! Lekker even onze gedachten ergens anders op richten. Dat is wel even nodig!

BTW: foto’s komen nog, dat blijkt hier ook even wat lastiger te zijn. Hou dus, als we terug zijn, in Nederland, nog even onze blog in de gaten, want we gaan hem nog wat opleuken!!!

Gisteren zijn we na een waanzinnig mooie tocht met de ferry in Auckland aangekomen. We voeren langs allerlei eilanden en rotsen die plotseling uit zee opdoken. Schitterend!

In Auckland hebben we gauw ons hostel opgezocht. Het was weer een backpakers hostel, maar dit keer wisten we het vantevoren en hebben we een douche en toilet op de kamer. Het ziet er goed uit voor een hostel, dus we zijn tevreden. Na onze spullen neergezet te hebben, zijn we rond gaan wandelen in de stad. En het is een echte stad hoor! (Hoor moet je hier trouwens niet te hard op straat zeggen, hahaha, ze gaan dan andere dingen denken! Wel lastig als je het zo vaak zegt). Veel mensen, veel auto’s, veel drukte, maar dat is hier in de binnenstad.

Later op de avond hebben we heerlijk gegeten op een terras boven de hoofdstraat (Queen Street).

Vanmiddag gaan we met de ferry naar Auckland, waar we vanavond zullen aankomen. Een hotel hebben we van hieruit al geboekt, dus daar hoeven we niet meer voor te zorgen. Lekker! Tot die tijd gaan we hier van het zonnetje genieten, en de binnenkant van onze neus inspecteren, hahaha, aangezien we alles hier in town wel gezien hebben.

Vandaag hebben we een uitstapje gemaakt in de omgeving. We werden opgehaald door een bus en lekker rondgereden.

Eerst gingen we de heuvels in naar “Driving Creek Railways & Potteries”, waar een man vanaf 1973 midden in de bossen een smalspoorbaantje heeft aangelegd. Het spoor leidt naar een uitkijkpunt, de “Eyefull-tower” (echt waar!) vanwaaruit je de hele omgeving kan zien. Heel erg gaaf! Mooi uitzicht, en een heel gaaf treinritje. Er is veel meer over te vertellen, maar dan wordt het een ongelofelijk lang verhaal. Misschien iets voor later.

Daarna reed de bus naar een oude goudmijn, met het grootste waterrad van Nieuw-Zeeland en de oudste, of in elk geval 1 van de oudste goudmijnen van Nieuw-Zeeland. Een hele grappige gids vertelde hoe het gouddelvingsproces in zijn werk ging. En…. er viel en valt hier een heeeeeeleboel goud te vinden! Mmmm, misschien iets voor een toekomstige baan? Hahaha.

Even tot zover, later meer.

Here we are again! Deze keer schrijven we vanuit Coromandel Town, een klein stadje in de streek Coromandel.

Vanochtend hebben we helaas afscheid moeten nemen van ons heerlijke, gezellige thuis, bij Jack en Naomi. De afgelopen week hebben ze ontzettend goed voor ons gezorgd, en ons heel veel laten zien van de omgeving. We hebben het onwijs naar ons zin gehad. Bedankt kanjers!

Gisteravond zijn we met Naomi en de meiden bij Jan en Truda geweest om te barbequen. Adrian en Trudy, Nederlanders die 39 jaar geleden al naar hier ge-emigreerd zijn, kwamen ook. Het was heel erg gezellig met z’n allen. Op de een of andere manier leek het of we elkaar al veel langer kenden. Jan en Truda vertelden ons enthousiaste verhalen over NZ en van hen kregen we ook weer wat meer info over hoe het is om met een gezin naar hier te verhuizen. O ja, en het eten was delicious! Op de Kiwi manier had iedereen iets meegenomen, en het resultaat was een fantastische maaltijd.

Vanochtend om 8 uur reed de bus weg uit Tauranga. Dat was behoorlijk vroeg! Maar we hebben wel een fantastisch mooie rit gehad. Eerst door het binnenland naar een plaatsje aan het begin van de Coromandel region, Thames. Daarna stapten we over op een kleiner busje, en vanaf toen was het helemaal een fantastische rit! Aan de ene kant rotsen steil omhoog, aan de andere kant de zee, geweldig! Ik moest onderweg denken aan het lied “Our God is an Awesome God” van Rich Mullins, Awesome was hier het goeie woord! Mattanja zat met het lied “I could sing of Your love forever” van Delirious in haar hoofd. En zo bedachten we nog meer liedjes, die de grootheid van Gods schepping aangaven. Fantastisch!

Hier in Coromandel Town waren we wat minder lyrisch! De VVV in Tauranga bleek ons namelijk in een backpackers hotel annex bar annex gokhal gezet te hebben. Dat hadden we zelf niet bedacht! Na heel wat geheen en weer, getelefoneer en gepraat, zitten we nu in een motel een stukje verderop. Veel beter! Maar met de bagage die we bij ons hebben, een heel gesjouw!

We gaan nu heerlijk genieten van de fantastische omgeving en hopen dat morgen de zon terugkomt.

See ya!

By the way: foto’s kunnen nu even niet meer, hopelijk later weer!